سرگشته

2010-12-29T01:46:00.000-05:00

کله شقی و ادا و ادعای منطقی بودن آدم ها حالم را به هم می زند.

مثلث

2010-12-16T09:19:00.005-05:00

ظاهرا طبیعت بر اساس زوجیت کار می کند. تقریبا تمام چیزهائی که من در طبیعت می شناسم در زوج بودن به تکامل می رسند. ولی نمی دانم چرا این زندگی لعنتی همیشه مملو از مثلث و چندضلعی است آن هم از نوع منتظم! و تو همیشه در مرکز ثقلش ایستاده ای، به مساوی ترین فاصله از تمامه رئوس و تنها می توانی به سمت یکی بروی. هیچ تضمینی هم در رسیدن به آن وجود ندارد.

پ.ن: د لامصب بذار یه نفسی بکشیم!

2010-12-14T22:48:00.001-05:00

اندیشه ی آرمان گرایانه ابتدائی ترین نوع نگرش است. جالب اینجاست که آرمان گرایان همیشه در این توهم به سر می برند که عمیق ترین طرز فکر را دارند!

2010-11-20T00:21:00.004-05:00

روزی که یاد بگیرم انسان ها به توجه من نیازی ندارند و به جای گذراندن ساعت ها اندیشیدن به تک تک آن هائی که می شناسم بهتر است سرم در آخور خودم باشد و فقط به خودم فکر کنم، مویم به رنگ دندان های سابقم در آمده و زمان زیادی برای استفاده از این تجربه در زندگی نخواهم داشت. امیدوارم زیاد تاسف نخورم آن روز.

تکه پاره

2010-11-19T19:21:00.002-05:00

چنان تمام عمر در آینده زندگی کرده ام که هرچه خودم را در لحظه نگاه می دارم سیر نمی شوم. بدی ماجرا اینجاست که در این دوره از زندگی دقیقا باید قسمت قابل توجهی از ذهنم در آینده باشد.

***

دوست عربم -- که اصولا مذهبی نیست می گوید استاد عربم برایم ایمیل زده و عید را تبریک گفته. من می گویم انسان ها همدیگر را پیش داوری می کنند. دوست ایرانیم می گوید این که خیلی خوب است که انسانها شادی شان را با هم تقسیم کنند. او شاد است از عید و آن را تقسیم می کند.
من: به نظر من این نگاه کمی سهلانگارانه است به مساله. پس چرا آن را با غیرعرب ها نیز تقسیم نمی کند؟
او: چون فکر می کند مسلمان نیستند.
من: پس بخاطر مکان تولد و قومیت متعلق به آن پیش داوری می شوی در مورد اعتقاداتت.
او: ولی به نظر من هیچ اشکالی ندارد که آدم شادی اش را تقسیم کند.
من (در دلم -- چون حوصله ی بحث نداشتم): فردا تولد عمه ام است. تولد عمه ام بر تو مبارک!

***

بعضی روز های زندگی حالم را به هم می زند.

2010-11-14T11:35:00.001-05:00

دیشب به مناسبت تولد یکی از دوستان در یک کافه ی ایرانی جمع شده بودیم. ۱۵ نفری بودیم. فقط ۲ نفر غیرایرانی بودند: یک لبنانی و یک فرانسوی. در میان ما زوج جوانی بودند که خانم به رسم ایران روسری نیم بندی به سر داشت که موهای نیمه ی بالای سرش را نشان می داد و باقی را می پوشاند. من طی یک واکنش کاملا غیرارادی و غریزی جائی نشستم که کمترین تعامل (کلامی و دیداری) را با آنها داشته باشم. تقریبا فراموش کرده بودم که آنها هم هستند، به خصوص که تب هم داشتم و سعی می کردم کمترین انرژی ممکن را مصرف کنم. کنار دوست لبنانی مان نشسته بودم و گپ میزدیم که ناگاه پرسید راستی چیزی که اون زن پوشیده همون حجابه؟ من که کمی غافلگیر شده بودم بدون فکر کردن گفتم بله و به سرعت ذهنم را متمرکز و خودم را برای سوال های بیشتر آماده کردم. بدیهی ترین سوالی که بعد از این می توانست بپرسد این بود که چرا پس موهایش دیده می شود؟ و پرسید! جواب خیلی سخت نبود. او در جامعه ای رشد کرده و تربیت شده که آزادی فکر کردن را از همان بدو کودکی (چه در خانه و بعد در مدرسه) از او می گیرند و وقتی بزرگ تر شد و با سوالات جدی تری در زندگی مواجه شد او را بی جواب قانع کننده رها می کنند. نتیجه چیزی جز یک منجلاب مملو از تناقض برای او نخواهد بود.

مطمئنا این تنها دلیل نیست و می شود کتاب ها در این مورد نوشت. ولی می توانم بگویم این سناریوی غالب قشر تحصیل کرده و متوسط جامعه ی ایران است.

پ.ن: شاید این نکته جالب باشد که بدانیم این دوست لبنانی ما نه حجاب می پوشد و نه نماز بلد است. نه ابوبکر را می شناسد و نه عمَر و علی را! چند وقت پیش با مادرش که از لبنان آمده بود دخترش را ببیند گپ کوتاهی زدم. او البته می دانست که عمَر انسان خوبی بوده!

زنانه و مردانه

2010-10-23T09:57:00.001-04:00

خیلی متاسفم که بعضی انسان ها نمی گذارند با آن ها فارغ از جنسیت شان و تنها بنا بر انسانیت شان رفتار کنم. بس کنید ای «زنان» زنانه و ای «مردان» مردانه! باور کنید شباهت های ما به عنوان «انسان» بسیار بیش از تفاوت های ما به عنوان «مردان و زنان» است که اینقدر بر آن پا فشاری می کنید. بس کنید! حالم را دارید به هم می زنید...

جَز

2010-10-18T12:56:00.001-04:00

موسیقی جَز برای پرواز و تقویت قوه ی احساسات آدمیزاد بسیار مفید تشخیص داده شده!

http://www.radio-canada.ca/radio2/WebRadios/Jazz/player.html

2010-10-03T01:23:00.000-04:00

Someday I will die from my mediocrity...I hate myself :)

داستان های من و زندگی (2)

2010-10-01T01:46:00.000-04:00

برای تجربه ی لذتِ نابِ داشتن یا انجام هر چیز نباید اجازه داد هرگز به مخدر تبدیل شود؛ خواه علم باشد خواه هنر، چه عشق چه تانگو. آن را برای خودش بخواه نه برای فرار از دیگر چیزها.

عشق من...

2010-09-30T10:58:00.005-04:00

به یادت هستم نازنین...همیشه

2010-09-21T00:07:00.003-04:00

همیشه از کسانی که تنها زمان غم و مشکلات به یاد من می افتند ناراضی بوده ام. یعنی برای آنها اوج مشکلات تداعی گر من است؟ خیلی بی انصافیست! خوب من هم در کل زندگی یکی دو نفر داشته ام که تنها هم دمم بوده اند در مشکلاتم. چند روزی ست که به یاد یکی شان ام. امشب تلفن را برداشتم که کمی آرامم کند. ولی به یاد آوردم مدتی ست طولانی که حالش را نپرسیده ام و شماره نگرفته گوشی را زمین گذاشتم. چرا باید کاری را که دوست ندارم دیگران با من کنند با دیگران کنم؟ تصمیم گرفتم پیش از آنکه با او درد دل بگویم دست کم ۲ بار در اوج شادی ام حالش را بپرسم...

داستان های من و زندگی (1)

2010-09-15T21:46:00.001-04:00

بعضی وقت ها مثل الان احساس میکنم فقط به درد لای جرز دیوار میخورم...هر قدر هم که بخواهم خودم را با «زیبا» بودن زندگی سرگرم کنم آخرش بوی تعفن آن است که از زیر دماغم دور نمی شود.

2010-09-07T23:56:00.000-04:00

گاهی چقدر دوست داشتن آدم ها مرا می ترساند...

توضیح: دوطرفه بخوانید، چه من آن ها را چه آن ها مرا.

لذات ساده

2010-09-01T01:56:00.004-04:00

ساعت ۲ بعد از نیمه شب است و در تراس پشتی ایستاده ام و در حالی که وزش ملایم نسیم شبانه پس از روزی گرم و مرطوب بدن نیمه برهنه ام را نوازش می کند و در آن می پیچد، شلیل شیرینم را می خورم و می گذرم تانگو تمام مخیله ام را پر کند. هم زمان منحنی غیر خطی ای که باید فردا بر داده های آزمایشم فیت کنم جلوی چشمانم حرکت می کند. کم پیش می آید که از زندگی اینطور لذت ببرم چون معمولا برایم خیلی پیچیده تر از این است.

چرخه

2010-08-27T11:34:00.001-04:00

بهای هر لحظه وجد را باید با رنج درون پرداخت

به نسبتی سخت و لرزآور

به میزان آن وجد

بهای هر ساعت دلپذیر را

با سختی دلگزای سال ها

پشیزهای تلخ و پررشک

و خزانه های سرشار اشک

امیلی دیکنسون

2010-08-18T00:30:00.003-04:00

جائی خواندم "زنها همیشه رابطه‌هاشان را با عقل شروع می‌کنند و مردها با احساس. اما زمان که می‌گذرد به مرور جایشان عوض می‌شود. آخرش مردها با عقل رابطه‌شان را تمام می‌کنند و رنها با احساس تلاش می‌کنند نگهش دارند".

تا حدی موافقم ولی زمانی که مردها دارند از عقلشان استفاده می کنند در حقیقت دارند پاره های احساسشان را جمع می کنند و تکه هائی که نمی یابند را می جویند. و گاه چقدر زیادند آن نایافته ها؛ و چقدر بدقواره می شود آن احساسی که با دوختن این پاره ها به هم با ده ها قطعه ی گمشده بخواهد ترمیم شود.

پ.ن: بیچاره دلم...

زنده بمان!

2010-07-02T15:55:00.003-04:00

به آرامی آغاز به مردن مي كنی
اگر سفر نكنی،
اگر كتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نكنی.

به آرامی آغاز به مردن ميكنی
زماني كه خودباوري را در خودت بكشی،
وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.

به آرامي آغاز به مردن مي كنی
اگر برده ی عادات خود شوی،
اگر هميشه از يك راه تكراری بروی …
اگر روزمرّگی را تغيير ندهی
اگر رنگ های متفاوت به تن نكنی،
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.

تو به آرامی آغاز به مردن مي كنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سركش،
و از چيزهايی كه چشمانت را به درخشش وا می دارند،
و ضربان قلبت را تندتر مي كنند،
دوری كنی

تو به آرامی آغاز به مردن مي كنی
اگر هنگامی كه با شغلت، يا عشقت شاد نيستی، آن را عوض نكنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،
اگر ورای روياها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
كه حداقل يك بار در تمام زندگيات
ورای مصلحت انديشی بروی

امروز زندگی را آغاز كن!
امروز مخاطره كن!
امروز كاری كن!
نگذار كه به آرامی بميری!
شادی را فراموش نكن!

پابلو نرودا، ترجمه ی احمد شاملو

اشتیاق

2010-06-15T04:57:00.002-04:00

به یاد نمی آورم هیچ وقت در زندگی تا این حد برای یاد گرفتن مشتاق بوده باشم. آنقدر که شب قبل به کلی نتوانستم بخوابم. مغزم از تکاپویش کم نمی کرد تا بلکه این تن خسته کمی آرام گیرد از این همه دردی که بخاطر حساسیت فصلی تحمل می کند. با همه ی درماندگی فیزیکی چنان ذهن و احساسم لاقید زمان و مکان را می پیمود که برایم باور کردنی نبود و با تمام تقلا و نیازم به خواب از سرعتش به وجد می آمدم و از خواب بیشتر و بیشتر فاصله می گرفتم.

زنده ام. بالا می روم، پایین می آیم، می خندم و می گریم، خلاصه مثل قبل نیستم‎؛ روانم. فقط اجبار برای گذراندن اکثریت وقتم روی چیزی که نمی تواند مرا به وجد بیاورد و متاسفانه در حال حاضر (و حتا شاید در آینده ای دراز مدت) شغل من به حساب می آید، نه تنها مانعی برای رسیدن به جانبه های مورد علاقه زندگی ام شده، که خود عاملی ست برای در هم شکستن اعتماد به نفسم. وقتی خود را در جمع افرادی پرانگیزه می بینم که علاقه شان برایشان پشتکار به ارمغان می آورد و خود را در مقام رقابت با آنان می یابم احساس انفعال و تهی بودن می کنم. چرا که نه آنقدر ضعیفم که نتوانم وارد رقابت شوم و نه به اندازه ی کافی انگیزه دارم که خودجوش دست به کار شوم. حس خوشایندی نیست. ولی تنها نکته ی مثبتش این است که در مقایسه با قبل، دست کم خود را نمی بازم و به راه خود ادامه می دهم، با همه ی سختی هایش.

پ.ن: تنبلی ام در نوشتن گاه واقعا دلم را می رنجاند.

2010-05-12T22:20:00.000-04:00

گاهی لب ریز می شوم. آکنده و سرشار. آنقدر پر که وقتی سرریز می کنم از اینکه این همه ی من به هدر رفته چنان دلگیرم که فرو می ریزم در دلم و خالی می شوم! مسخره است، می دانم...
کاش جائی داشتم که سرریزم به هدر نمی رفت در آن.

قاعدگی

2010-04-23T16:16:00.003-04:00

گاهی آدم صبح از خواب بیدار می شود و می بیند بدون هیچ دلیل خاصی احساس خوبی ندارد و سرحال نیست. من نام این روزها را دوره ی قاعدگی مردانه گذشته ام. دوستشان ندارم؛ بهتر بگویم از آن ها می ترسم. چون تقریبا همیشه شروع یک دوره ی پایین رونده در زندگی ام بوده اند. ولی حالا ترس جدیدی دارم و آن هم اثری ست که ناخواسته در این لحظاتم بر اطرافیان و به خصوص دوستانم می گذارم.

بدخلقی بی دلیلی که آزار دهنده است، هم برای خودم هم برای دوستانم، و زننده بودنش را حس می کنم ولی از کنترلم خارج است. مرا به هر سو که می خواهد می راند و تا مرز آزرده کردن شان پیش می برد. دلم می لرزد وقتی رنجاندن دوستانم به دسته خودم را به تماشا می نشینم و هیچ از دستم بر نمی آید.

آرزو

2010-04-16T23:37:00.003-04:00

از دست دادن عموی محبوبم برایم سخت بود ولی راستش هم زمان شدنش با دگرگونی های نسبتا بزرگی درتحصیلم باعث رشدی کیفی در طرز فکر و نگاهم به زندگی شد. باید زیست و باید شاد زیست. شک ندارم که عمویم وقتی رفت از زیستنش راضی بود. گر چه برای رفتنش زود بود ولی در همان مدت کوتاه خندید و خنداند، آموخت و سیال بود. پذیرای اتفاقات جدید بود و آماده ی خطر کردن. حالا که فکر می کنم به این نتیجه می رسم که اگر انسان این گونه زندگی کند، زمان رفتن، گر چه حسرت نداشتن وقت برای باقی آرزوهایش را خواهد خورد ولی دست کم از لحظاتی که گذرانده و آرزوهائی که برآورده شده خوشنود است.

دوست ندارم لحظه ی رفتنم حسرت شادی های کوچک گذشته را که با برآورده کردن آرزوهای کوچکم می توانستم به دست آورم و بارها فدای رسیدن به شادی خیالی بزرگی در آینده کرده ام بخورم. به زبان دیگر، معتقدم این که شادی های کوچک زمان حال (چیزی که بعضی ها از آن به بازی گوشی یاد می کنند) مانعی برای رسیدن به یک شادی موعود هستند، توهمی نابالغ بیش نیست که تمام خلاقیت انسان را برای آفرینش و برآوردن آرزوهای کوچک در هم خورد می کند. آرزوهای کوچکی که در نهایت منجر به خلق آرزوهای بزرگ اما واقعی و دست یافتنی می شود.

پرواز

2010-03-31T23:38:00.002-04:00

وقتی اینرسی آدم از حدی بالاتر می رود باید خود را رها سازد تا پتانسیلی که از بالا رفتن ذخیره کرده به جنبش در آورد تا هم سبک شود هم به نقطه ی جدیدی برسد.

بهاریه

2010-03-20T19:01:00.000-04:00

سال جدیدی آغاز کردیم. امسال تفاوتی عمیق دارد برایم با سال های گذشته. به طور کلی در زندگی غالب ایام انسان امیدواری نبوده ام. دوره های کوتاه امیدواری ام نیز به شکلی تصنعی و بسیار سطحی سپری شده اند. ولی هفته ی گذشته یک تصمیم مهم باعث شکل گیری امیدی عمیق در وجودم شد. این اولین باری ست که چنین عمقی را در زندگی ام احساس می کنم. حس رهائی و زیستن. برای زیستن امید دارم. تجربه ی این حس شیرینی برای اولین بار بسیار هیجان انگیز است. می خواهم بیاموزم. گوشه ی چشمانم را گشوده ام. دنیا زیبا نیست ولی همه زشتی هم نیست. تنها دیدن زیبائی اش چشمانی امیدوار می خواهد. می توان گاهی هم شاد زیست. می توان گاهی زمانی که نسیم مهربان کنار پنجره تن را نوازش می دهد از نوازشش شادمانه لذت برد. برای حفظ این امید تمام تلاشم را خواهم کرد. گرچه چنان عمیق است که احساس نیاز چندانی به تلاش برای حفظش نمی کنم.

غربت

2010-03-13T10:23:00.003-05:00

امروز در این شهر چو من یاری نیست / آورده به بازار و خریداری نیست

آن کس که خریدار، بدو رایم نیست / وان کس که بدو رای، خریدارم نیست

برای او که رفت

2010-03-08T01:51:00.001-05:00

آسمان را از گشادگی آسمان دل تو تنگی آمد. این زمین زمخت و غم زده به شادی عمیق و سرشار تو چنان حسودی می کرد که تاب دیدن آن نیاورد. تو را از ما گرفت ولی دیدی چطور حتی نتوانست از ترس برق نگاهت راست در چشمانت خیره شود این دیو سیاه زشت؟

می دانم که اینجا برایت بیش از حد کوچک بود و لیاقتت را نداشت، ولی ما را با این زشت بی روح تنها گذاشتی؟

همیشه تحسینت کرده و می کنم. شادیت از آن آنان که رفتنت سختشان آمد و وقار رفتنت از آن من...

پ.ن: چه سال بدی بود ۸۸. بس کن لعنتی! چرا عزیزانم را می گیری؟

2010-02-25T13:05:00.002-05:00

این روزها زندگی ام مملو از تانگو است. یکی از مهم ترین چیزهایست که سرپا نگهم می دارد.

2010-02-08T21:23:00.002-05:00

گاه خود را برای قدم هائی که در زندگی بر می دارم بیش از حد کوچک میبینم.

2010-01-24T03:09:00.000-05:00

ای کاش شب های بیات ترک ام بیشتر بود...

زندگی

2010-01-22T13:44:00.001-05:00

زندگی! چیز عجیبی ست. همیشه جائی بین خوب و بد در نوسان است. زمانی که همه چیز به طرز احمقانه ای در هم ریخته، به ناگاه یک اتفاق خوشایند به سادگی کفه ی خوب را سنگین می کند و درست هنگامی که آدمی خود را غرق در دریای شادی می یابد، اتفاقی پیش پا افتاده، با تمام سبکی اش، از پس همه ی این کفه بر می آید. عجیب نیست؟! این قدر بی بنیان!

تا به اینجا همه چیز طبیعی است ولی زمانی که خوب به عالی و بد به افتضاح ارتقا پیدا می کند دردسر خطرناکی آغاز می شود. صعود از افتضاح به عالی گرچه دوست داشتنی به نظر می رسد، می تواند چالش های خودش را داشته باشد. اما آنچه بیشتر در خاطر انسان ها می ماند سقوط هاست. بدیهی ست هرچه فاصله ی عالی از افتضاح افزایش یابد این سقوط دردناک تر و پر خطر تر خواهد بود. به همین خاطر فکر میکنم زندگی را بهتر است نه عالی و نه افتضاح دید. حتا خوب یا بد هم نیست. چیزی بینابینی، خنثی و بی هویت است. و برای این بی بته، عشق چیز زیادی ست چون او را عالی یا افتضاح می کند. بهتر بگویم، زندگی ظرفیت عشق را ندارد. عشق بیش از حد برایش بزرگ است.

او که می پذیرد در زندگی عاشق باشد باید در انتهای هر سقوط مرگبارش، تکه پاره های احساسش را که بارها بند خورده، به دقت بند بزند و منتظر روزی بنشیند که دیگر بند نخورد. امیدوارم آنقدر هوشمند بوده باشد که برای این روز جعبه ای مناسب انتخاب و خود را برای خداحافظی از تکه هایش که حالا دیگر هیچ یک سر جای اولشان نیستند آماده کرده باشد.

وطن

2010-01-22T12:01:00.002-05:00

موطن آدمی را بر هیچ نقشه ای نشانی نیست

موطن آدمی تنها در قلب کسانی ست که دوستش می دارند

شاملو

بیات ترک

2010-01-08T01:56:00.001-05:00

امشب بیات ترک ام. خیلی حس عجیبی دارد. هم بازی گوش است و هم متین، شادیش بالغ است. وقتی درآمد می شنوم انگار با پدر بزرگی که همیشه حسرت هم کلامی اش را کشیده ام گپ می زنم. پدر بزرگی که مرا دوست دارد. پدر بزرگی که دوستش دارم و هر دو می دانیم که دیگری دوستش دارد و از آشکارا فریاد زدنش ابائی ندارد. پدر بزرگی سرخوش و زنده که با هر واژه اش مردگی دلم را پس می زند و مرا به زندگی باز می گرداند. و در شکسته برایم از جوانی اش می گوید و به جوانی کردنم تشویق می کند. وقتی در مثنوی از غر زدن هایم خسته می شود و او هم شروع به غر زدن می کند در آغوشش می پیچم و بر سینه ی گشوده اش جاری و آرام می شوم.

2010-01-01T02:05:00.008-05:00

شاید بچگانه یا عقده وار به نظر برسد ولی بعضی وقت ها فقط کسی می خوام که مرا تشویق و تحسین کند. ایراد هم بگیرد. ولی تشویق هم بکند. کسی که به کار های احمقانه ام با دقت نگاه کند و بگذارد من ببینم که دیده می شوم. کسی که دل بیرون جهیده از سینه ام را به آرامی به سینه ام باز گرداند. و به کار های بی ارزشم بها دهد. کسی که دست کم در ظاهر از آرام کردنم آرام شود. کسی که معنای رخت بر بسته از زندگی ام را برایم باز پس بیاورد. من لبریز شده ام...

پ.ن: دقایقی پس از تحویل سال نو میلادی شکلاتی باز کردم. پیغامی که درآن بود را در حال زیستنم:

Night is silent and in its silence dreams are hidden.

شادم؟

2009-12-11T15:16:00.003-05:00

باور کن برای اینکه خود را شاد بدانم به بیش از ۱۰ روز شاد در سال نیاز دارم.

اولین تکان

2009-12-10T00:10:00.002-05:00

آدم خیلی زودتر از آن چه قابل تصور است عادت می کند. به هر چیز. از دیشب تا الان نزدیک به ۳۰ سانتیمتر برف آمد. سال گذشته وقتی این اتفاق افتاد ترس عجیبی كه ریشه اش را نمی فهمیدم وجودم را فرا گرفت. با اینکه برف را از قبل می شناختم اما کاملا فعالانه مرا می ترساند. ولی امشب وقتی داشتم فاصله ی ایستگاه مترو تا خانه را در خیابانی خالی از هر جنبنده در زیر بارش برف با گام هایی كه تا مچ در برف غوطه ور بود می پیمودم انگار كه هیچ چیز ترسناک نیست. نه تنها نمی ترسیدم كه کاملا احساس آرامش می کردم. می شناختمش. مرا نمی رنجاند. بازیگوش بودم با او.

امروز پایور هم رفت. بعد از رفتن پرویز چقدر رفتن او راحت از درونم عبور کرد. انگار كه وقتش بود. دلم تکان نخورد. گویی تکان اول آخرین تکان است. شاید به همین خاطر دلم بعد از رفتن تو تکان نمی خورد.

Mediocrity

2009-11-17T20:40:00.006-05:00

تقریباً در تمام عمر، خود را واقعاً متعلق به دسته ای كه در آن حضور داشته ام نمی دانستم. آن زمانی كه در دبیرستان بودم، با دوستانم گرچه همه ریاضی می خواندیم ولی در لیست مسائلی كه در موردشان بحث می کردیم و دغدغه ی ذهنمان بود ریاضی جایی نداشت. در دانشگاه نیز مهندسی آخرین چیزی بود كه ذهنم را به خود مشغول می کرد و از آنجا كه ذهنم هرگز آزاد نبود تقریباً هیچ وقت به مهندسی فکر نکردم. در دوره ی دوری از ایران، درست زمانی كه عناوین درشتی مانند محقق و معلم و تحلیل گر را یدک می کشم نیز مجموع زمانی كه همه ی این ها از ذهن من می گیرند در مقایسه با کل مدت فعالیت ذهنی ام کاملاً قبل صرفه نظر است. برای همین هرگز خودم را متعلق به این گروه ها نمی دانستم.

در عوض خود را انسانی با روح هنرمند می پنداشتم كه اگرچه فن تولید ندارد ولی دست کم ایده های به اندازه ی کافی خلاقانه در ذهن دارد تا بتوان به آنها عنوان «هنر» داد. این باعث می شد كه همیشه خود را درگروه هنرمندان دسته بندی کنم. با اینکه کمتر ایده هایم را جدی می گرفتم یا حتی با کسی در میان می گذاشتم ولی گاه و بیگاه كه تجسم آنها را در آثار هنری افرادی كه توان تولید و اجرای ایده ها را داشتند می یافتم، اثباتی می دیدم از درستی جایی كه خود را به آن متعلق می دانم. این همچون فرصت کوتاهی بود برای نفس گرفتن در میان امواج پر تلاطم جایی كه به آن تعلق نداشتم و ادامه ی حضورم در آن.

مدتی ست اما، هنر خویش را در حال باختنم. از آخرین باری كه خلق کرده ام آنقدر می گذارد كه به سختی به یادش می آورم. ابتدا کمبود وقت را دلیل (بخوانید بهانه) عدم خلق می دانستم ولی آنگاه كه با فراهم آوردن وقت لازم و صرف آن در فرآیند هایی كه پیش از آن به خلق می انجامید، دست خالی به جایی كه به آن تعلق نداشتم باز گشتم، اطمینان پیدا کردم كه در حال مسخ شدن، رکود، و در یک کلام، مرگ هستم.

هرچه می کنم دیگر نمی توانم خود را در گروه هنرمندان جای دهم و این برای من یک معنا بیشتر نمی تواند داشته باشد: اخراج از هر آنچه و هر آنجا كه بتوانم به آن احساس تعلق کنم.

منی كه در گروه مهندسین، محققین و یا تحلیل گران جا نمی شوم دل خوش کرده بودم به تعلقم به گروهی كه واقعا بیش از همه ی آن دیگران دوستش داشتم و حالا، جایم را در این هم گم کرده ام. احساس می کنم تمام دریچه های الهام به رویم قفل شده است. ایده هایم مرده اند. حتی سخن گفتن نیز برایم تهی از هر گونه تولید و خلاقیت شده است.

واقعاً نمی دانم از این پس چگونه خواهم زیست. بی هنر و بی دغدغه، بی آفرینش. بی امضا و بی هویت. عادی و عاری از هر گونه فراز و نشیب. می دانم، لکه ی ننگی خواهم شد برای نامم. قطره ای می شوم در اقیانوس «معمولی» بودن و گم می شوم در آن.

***

پ.ن: به وضوح می بینم كه حتی توان نوشتن در اینجا نیز از دست داده ام.

پ.ن: دیروز تمام وقتم را در خانه گذراندم، در اتاقی كه پشت پنجره اش یکی از زیبا ترین باران های زندگیم می بارید. هرچه کردم حتی نتوانستم موسیقی مناسبی انتخاب کنم كه روحم* را کمی به بازی بگیرد. حتی دیگر نمی توانمهنر مصرف کنم، آفرینش پیش کش!

*همان چیزی كه ته مانده های سوخته اش را به زور صرف نوشتن این سطور کردم.

زندگی

2009-11-16T12:09:00.002-05:00

چه فکر می کنی؟
که بادبان شکسته، زورق به گل نشسته ایست زندگی
درين خراب ريخته
که رنگ عافيت ازو گريخته
به بن رسيده
راه بسته ایست زندگی.

چه سهمناک بود سيل حادثه
که همچو اژدها دهان گشود
زمين و آسمان زهم گسيخت
ستاره خوشه خوشه ريخت
و آفتاب در کبود دره های آب غرق شد.

هوا بد است
تو با کدام باد میروی؟
چه ابر تيره ای گرفته سينه ی تو را
که با هزار سال بارش شبانه روز هم
دل تو وا نمیشود.

تو از هزاره های دور آمدی
در اين درازنای خون فشان
به هر قدم
نشان نقش پای توست،
برين درشتناک ديولاخ
زهر طرف
طنين گام های رهگشای توست،
بلند و پست اين گشاده دامگاه ننگ و نام
به خون نوشته، نامه ی وفای توست،
به گوش بيستون هنوز صدای تيشه های توست.

چه تازيانه ها که با تو تاب عشق آزمود
چه دارها که با تو گشت سر بلند
زهی شکوه قامت بلند عشق
که استوار ماند در هجوم هر گزند.

نگاه کن هنوز آن بلند دور،
آن سپيده
آن شکوفه زار انفجار نور
کهربای آرزوست،
سپيده ای که جان آدمی هماره در هوای اوست،
به بوی يک نفس در آن زلال دم زدن
سزد اگر هزار بار بيفتی از نشيب راه و باز رو نهی بدان فراز

چه فکر میکنی؟
جهان چو آبگينه ی شکسته ایست
که سرو راست هم در او شکسته مینمايدت.
چنان نشسته کوه در کمين دره های اين غروب تنگ
که راه بسته مینمايدت.

زمان بیکرانه را
تو با شمار گام عمر ما مسنج
به پای او دمیست اين درنگ درد و رنج.
به سان رود که در نشيب دره سر به سنگ میزند
رونده باش
اميد هيچ معجزی ز مرده نيست،
زنده باش.

هوشنگ ابتهاج

سفرجات

2009-10-26T18:53:00.005-04:00

زن کُرد دارد نان می پزد، با دستانی ماهر. همه دارند می دوند. چرا می دوند؟ نگرانند. زن جوانی نمی خواهد برود. صدای گلوله از دوردست می آید. حالا می دانم چرا می دوند. دارند فرار می کنند. هر كه از کنار زن کرد می گذارد حیران است كه چرا او نان می پزد و البته همه از نان تازه ی او می خورند. او به همه دلگرمی می دهد و می گوید كه باید کارش را تمام کند. صدای گلوله نزدیکتر می شود و با صدای تانک در هم می آمیزد. زن کرد کارش را تمام کرده. از زیره در تنور مسلسلش را در می آورد. و این دقیقا همان لحظه ای ست كه عده ای می خندند. وقتی كه آخرین دسته ی مردمی كه فرار می کنند از جلو و مردان مسلح با اسکورت تانک از پشت آن ها درست از جلوی در خانه ی زن کرد كه حالا پشت نیمه دیوار گلی اش پناه گرفته عبور می کنند جمع بزرگتری می خندند.

گاهی این جماعت «سفید» حال مرا به هم می زنند. حتی نمی توانند چنین موقعیتی را در سالن سینما برای چند لحظه در ذهن خود تجسم کنند. بعضی از اینها اتفاقا خود را مدافع حقوق بشر می دانند. اق!

در مرز آمریکا و کانادا اتوبوسی كه با آن سفر می کردم به همراه ۵۰ مسافرش برای ۳۰ دقیقه منتظر من شد چون می بایست خروج خودم را از آمریکا به اداره ی مهاجرت خبر می دادم و آنها گذرنامه ی مرا مهر می کردند. وقتی به اتوبوس برگشتم عده ای با چشمانی طلبکار به من نگاه می کردند كه چرا وقت ما را گرفته ای. اینها همان های بودند كه در طول سفر یا خواب بودند یا می خوردند یا با فریادها و خنده های نعره وارشان مزاحم دیگران بودند. دوست دارم بدانم آیا اگر این مدعیان پیشرفت و تمدن بر حسب اتفاق در پاکستان متولد شده بودند هم همچنان نگاهی طلبکارانه داشتند.

پرویزم

2009-09-21T16:14:00.003-04:00

او نرفت. پرویزکم را می گویم. طفلی آخر توانش را ندارد. خودش این کار را کرد. جاودانگی در نهاد او بود. چگونه می شود رزم مشترک بماند و او برود؟ اجزای او در چکاد تنیده است. چکاد در گوش من است؛ در سینه ی من است. چکاد که اینجاست، پس او هم اینجاست؛ در سینه ی من.

او گفتنی نیست؛ دیدنی هم نیست؛ نوشتنی هم نیست؛ تنها شنیدنی ست.
پرویز عزیزم دوستت دارم...

یک‌سالگی

2009-09-09T00:56:00.004-04:00

امروز درست یک سال است که آمده‌ام. درست یک سال است که از آغوش پرمهر مادر و دست گرم پدر در نزدیکی‌ام خبری نیست. یک سال است وقتی خسته از بیرون می‌رسم بوی هیچ غذایی از خانه‌ام نمی‌آید که چنان هوش از سرم ببرد که نتوانم تشخیص دهم در مقابل داشتنش باید سپاس‌گزار باشم نه گله‌گزار. یک سال است که بوی آن غذاها به مشامم نمی‌رسد. یک سال است که زبان سخن گفتن با دوستانم تغییر کرده؛ زبانی که پیش از این زیاد نمی‌شناختمش. یک سال است که دیگر از شنیدن صدای کسی که زبانش را نمی‌فهمم عصبی نمی‌شوم. در این یک سال به اندازه‌ی تمام عمرم هم دچار و هم باعث سوء‌تفاهم زبانی شدم؛ آنقدر که آموختم نباید زود قضاوت کرد و زود تصمیم گرفت. باید صبور بود.

در این یک سال از سازم دور شدم. در این یک سال مدیریت آموختم. مدیریت خودم و اطرافیانم. در این یک سال فهمیدم که تنها هستیم و آنکه این را می‌فهمد از تنهایی خارج می‌شود. در این یک سال کلی غذاهای هیجان‌انگیز پختم و از پختنش بیش از خوردنش لذت بردم. در این یک سال عشق در من عمیق شد. در این یک سال نزدیک به ۱۰۰۰ کیلومتر دوچرخه‌سواری کردم. رنگ عشق بارها در دلم در این یک سال تغییر کرد. در این یک سال زیاد تغییر کردم. خودم را بارها به چالش کشیدم. بر خودم غلبه کردم و مغلوب خویش شدم. درد زیاد کشیدم و گاهی هم خوش بودم. ولی مهم این است که در این یک سال هیچ‌گاه فکر نکردم که آمدنم اشتباه بود. نه که شکل آمدنم را نقد نکنم، نه! ولی هرگز احساس پشیمانی نکردم. و به نظرم این عدم پشیمانی قدمی است در زندگی برای بالندگی و بلوغ.

پاره نوشت‌ها

2009-09-06T23:08:00.004-04:00

- نمی‌دانم چرا برای نوشتن اینقدر تنبلی می‌کنم. البته این روزها احساس می‌کنم برای هرچیزی تنبلی می‌کنم. احساس خوشایندی نیست، به خصوص زمانی که بدانی کارهای زیادی برای انجام دادن داری.

- چند روزی مریض بودم. خوشبختانه یک آبله‌مرغان جدی از بیخ گوشم رد شد! دو سه روزی در خانه ماندم که اگر آبله است به دیگران در دانشگاه سرایتش ندهم. از آنجا که کمتر از ۱۰ روز بود که به خانه‌ی جدید رفته بودم، این روزها برایم فرصت مناسبی فراهم کرد تا در محل جدیدم بیشتر احساس «خانه» کنم. دو شب پیش برای اولین بار به طور جدی در خانه‌ی جدیدم آشپزی کردم. نزدیک به آخرهای کار یکی از دوستانم برای پرسیدن حالم با من تماس گرفت. بعد از گپی کوتاه، وقتی گفتم بعد از مدتها دوباره آشپزی کردم، گفت نشانه‌ی خوبی‌ست، معلوم است حالت بهتر شده. حرفش تکانم داد. چون در تمام مدت خانه نشینی اصلاً برای لحظه‌ای هم حتی به این فکر نکرده بودم که ناتوانی این چند روز اخیرم به خاطر مریضی بوده و اساساً هدف از خانه ماندن استراحت کردن بوده است نه رسیدگی به کارهای عقب افتاده. و تمام این روزها از درون در حال سرزنش خودم بودم به خاطر تنبلی و بی مسئولیتی‌ام. جالب اینکه سرزنش را تا بدانجا پیش برده بودم که به عنوان تنبیه قرار بود ۲ وعده متوالی، غذای با کیفیت و کمیت بد بخورم!

- مدتی بود احساس می‌کردم تاولی در دلم شکل گرفته مملو از احساس. دَلَمه‌ای که هر روز از تمرکز مهرم به یک نفر بزرگ‌تر و متورم‌تر می‌شد. و آنقدر ورم کرد تا بالاخره ترکید. و حالا از نقاط مختلفی در حال بهبود است. همان نقاطی که به خاطر مهر ورزیدن به آدم‌های گوناگون، ولی این‌بار بدون چشم‌داشت، شکل گرفته‌اند. بهترم!

2009-08-04T09:58:00.004-04:00

ولی گفتنی نیست...!

پنجشنبه 1 مرداد1388

بابا!!!!!

2009-08-04T09:58:00.003-04:00

دیروز یه حساب سرانگشتی کردم دیدم توو دو ماه و نیم گذشته که وسیله ی نقلیه ی اصلیم دوچرخه بوده تقریباً 700 کیلومتر دوچرخه سواری کردم! به غایت کف کردم و یه مصداق از نتیجه ی استمرار رو دیدم.

پنجشنبه 1 مرداد1388

هم‌آغوشی

2009-08-04T09:57:00.003-04:00

در آغوش می‌گیرمت. در آغوشم گرم می‌فشرمت. لذتم با خراش تنم از خارهایت به اوج می‌رسد. نفرین ابدی‌ام نثار آنان که ما را از هم دور کرده‌اند. صورتم را به تنت می‌چسبانم. انعکاس نفس‌های نامنظمم از تن تو چقدر دلنشین است. دلم تو را می‌خواهد. تو را. تو، ای سرچشمه‌ی شنیدنی‌ترین و ماندنی‌ترین آهنگ‌ها. کاش می‌شد باز همچون گذشته پناهم می‌بودی. کاش می‌شد باز فریادم را از سینه‌ی تو برون بزنم. کاش این روزها که سینه‌ام از فریاد در آستانه‌ی انفجار است، گلوی تو را نگرفته بودند. کاش هم‌آغوشی‌مان را آشکارا فریاد نکرده‌بودیم و لذتمان را با دیگران تقسیم. می‌ترسم. می‌ترسم از آن روزی که گلویت را رها کنند و گوش دنیا کر شود. و می‌ترسم از اینکه گلویت را بیش از این بفشارند و سینه‌ام تاب نیاورد.

در این روزها که هیچ کس با من نیست و هیچ چیز، تو تنها هم‌دم من نیز صدایت گرفته و با ناله لب به سخن می‌گشایی. کاش دست کم می‌دانستم تاوان کدامین گناه را پس می‌دهم. دوستت دارم.

پنجشنبه 25 تیر1388

گوشت شکار!

2009-08-04T09:57:00.001-04:00

این کفار یک رسم انسان دوستانه دارند. اول جولای هر سال را به نام «روز جابجایی» نام گذاری کرده اند. در این روز همه وسایلی که دیگر به آن ها احتیاجی ندارند بیرون از خانه رها می کنند. بیشتر کسانی که قصد عوض کردن محل سکونت خود را دارند طوری برنامه ریزی می کنند که در این روز بتوانند این کار را انجام دهند. پس کافی ست کمی همت و شانس داشته باشی تا (با کمی اغراق) به سادگی در شعاع 200 متری خانه ی جدیدت اساس مورد نیازت را بیابی!

با اینکه امسال کمی دیر متوجه این موضوع شدم ولی توانستم یک کاناپه ی تمیز، یک کمد کوچک با سه کشو و یک صندلی شکار کنم! خیلی چسبید...

جمعه 12 تیر1388

پاداش من

2009-08-04T09:56:00.002-04:00

و آن روز که من تنهایم

باز بال می‌گیرد پرنده‌ی خیالم بدان سو

که «بکوش»

تنهایی از آن همه‌ی ماست

اگر روزی تنها نبودی بدان

که پاداش کاری نیک به تو داده‌اند

و آماده باش برای تنهایی مجدد

این سرنوشت همه‌ی ماست

همه‌ی ما

یکشنبه 7 تیر1388

آزادی

2009-08-04T09:56:00.001-04:00

دو ماهی می‌شود که با دوچرخه به دانشگاه می‌روم؛ بهتر بگویم، از وسیله‌ی نقلیه‌ای جز دوچرخه استفاده نمی‌کنم مگر در روزهای بارانی. شب گذشته حدود ساعت ۲:۳۰ بامداد بود که از دانشگاه به خانه بر می‌گشتم. روزی ملال‌آور و طولانی را پشت سر گذاشته بودم و به غایت خسته بودم. هوا به طرز احمقانه‌ای شرجی و گرم بود. با این که لباس زیادی به تن نداشتم ولی احساس خفگی می‌کردم. در حال کلنجار رفتن با ناراحتی‌ام از هوا بودم که دوچرخه‌سواری از کنارم گذشت که لباسش را درآورده بود و با تمام انرژی رکاب می‌زد. انگار که دنیا را به من داده باشند سریع لباس رویی را درآوردم و با یک زیر پوش آستین‌حلقه‌ای به راه افتادم.

اول احساس خوبی نداشتم، انگار که همه مرا نگاه می‌کردند. (بگذریم که کلاً بیش از ۵ نفر در میدان دیدم نبودند!) ولی اندکی که گذشت همه چیز برایم عادی شد. با اولین سربالاییمسیرم که درگیر شدم اصلاً از یاد بردم که چه لباسی به تن دارم.

اما از آنجا که هر سر بالایی‌ بالاخره جایی تمام می‌شود و باید برای لذت بردن از سراشیبی بعدش خود را آماده کرد، وقتی از بالای آخرین قله(!) سرازیر شدم، باز به یاد آوردم که لباسم چیست. پیچ و تاب باد دور بدنم و نوازش دست سرد او روی شانه‌هایم در آن شبی که آن را بیش از همیشه می‌خواستم انگار که هدیه‌ای برگزیده بود برای من. آنقدر از هم‌آغوشی باد اوج گرفته بودم که نمی‌خواستم این مسیر خانه هرگز تمام شود.

پ.ن.۱: افسوس که شد!

پ.ن.۲: تمام مدت به این فکر می‌کردم که چرا باید در کشور خودم از داشتن چنین حق ساده‌ای محروم باشم.

جمعه 5 تیر1388

خوشانک!

2009-08-04T09:55:00.000-04:00

احساس خوبی دارم. احساس رهایی می‌کنم. امروز امتحان پایانی آخرین درس دوره‌ی فوق لیسانسم را هم دادم و از شر پاس کردن درس خلاص شدم. نه که بگویم از قفس رها شده‌ام ها! نه، فقط خود را در قفس بزرگ‌تری می‌بینم که دست‌کم به من فرصت حرکت بیشتری می‌دهد. البته می‌دانم که تز می‌تواند چنان عرصه را بر آدمی تنگ کند که روزی ده بار انسان به خوردن آن چیزی که نباید رو آورد، ولی خوب، باید انصاف داد که انجام دادن تز بدون داشتن درس بسیار خوشایندتر از انجام دادن آن همراه گذراندن درس است!

پ.ن: کاش اوضاع و اخبار فعلی ایران می‌گذاشت تنها یک شب این طعم شیرینی را که از آن سخن گفتم مزمزه کنم.

چهارشنبه 3 تیر1388

حال ما خوب است*

2009-08-04T09:54:00.004-04:00

سلام

حال همه‌ی ما خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم به آن شادمانی بی‌سبب می‌گویند

با این همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنار زندگی می‌گذرم

که نه زانوی آهوی بی‌جفت بلرزد

و نه این دل ناماندگار بی‌درمان

تا یادم نرفته است بنویسم:

حوالی خواب‌های ما سال پر بارانی بود

می‌دانم همیشه حیاط آن را پر از هوای تازه‌ی باز نیامدن است

اما تو لااقل،

حتی هر وهله،

گاهی،

هر از گاهی

ببین انعکاس تبسم رویا شبیه شمایل شقایق نیست؟

راستی خبرت بدهم:

خواب دیده‌ام خانه‌ای خریده‌ام

بی‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌دیوار

هی بخند!

بی‌پرده بگویمت:

چیزی نمانده‌است

من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نیک خواهم گرفت

فقط همین لحظه یک فوج کبوتر سفید از فراز کوچه‌ی ما می‌گذرد

باد بوی نام‌های کسان من می‌دهد

یادت می‌آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری؟

نه ایران جان، نه!

نامم باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرفی از ابهام و آینه

از نو برایت می‌نویسم:

حال همه‌ی ما خوب است

اما تو باور مکن!

*شاعرش را نمی‌شناسم ولی خسرو شکیبایی به زیبایی دکلمه‌اش کرده است.

پنجشنبه 28 خرداد1388

دوست دارم بنویسم ولی چه؟!

2009-08-04T09:54:00.003-04:00

دوستی در مورد به‌روز کردن وبلاگش می‌گفت وقتی نمی‌نویسم بدانیدکه حالم خوب است!

راست می‌گوید، ولی تازگی‌ها به این فکر می‌کنم که اگر در زمان‌هایی که حالمان خوب است هم بنویسیم شاید سازندگی بیشتری داشته باشیم.

پ.ن: مناظره‌ی آقایان به غایت مراتب شعف و تفریح ما را فراهم نمود!

جمعه 15 خرداد1388

2009-08-04T09:54:00.001-04:00

این را ببینید و بدانید که به هیچ‌کس و هیچ‌چیز و هیچ معیاری رحم نمی‌کنند. تنها منافع.

منبع: سایت خبری تابناک

یکشنبه 3 خرداد1388

2009-08-04T09:52:00.002-04:00

تلاش انسان برای توانستن در حقیقت تلاش ذهن اوست برای فراموشی.

میلان کندرا

شنبه 2 خرداد1388

2009-08-04T09:52:00.001-04:00

لامصب چنان گرفته که حتی نایی ازش در نمی‌یاد

پنجشنبه 24 اردیبهشت1388

روزی که رفت

2009-08-04T09:51:00.000-04:00

دوازدهم اردیبهشت ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و هشت روز معلم من است که رفت.

چهارشنبه 16 اردیبهشت1388

پناه*

2009-08-04T09:50:00.000-04:00

به ساعت نگاه می‌کنم،

حدود سه نصف شب است

چشم می‌بندم تا مباد چشمانت را از یاد برده باشم

و طبق عادت کنار پنجره می‌روم

سوسوی چند چراغ مهربان

و سایه‌های کش‌دار شب‌گردان خمیده و خاکستری گسترده برحاشیه‌ها

و صدای هیجان‌انگیز چند سگ

و بانگ آسمانی چند خروس

از شوق به هوا می‌پرم چون کودکی‌ام

و خوشحال که هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده‌است

های! از شوق به هوا می‌پرم و خوب می‌دانم،

سال‌هاست که مرده‌ام.

میزی برای کار،

کاری برای تخت،

تختی برای خواب،

خوابی برای جان

جانی برای مرگ

مرگی برای یاد

یادی برای سنگ

این بود زندگی؟!

گز می‌کنم خیابان‌های چشم بسته از برف را

میان مردمی که حدوداً می‌خرند و حدوداً می‌فروشند

در بازار بورس چشم‌ها و پیشانی‌ها

و بخار پیشانی‌ام حیرت هیچ‌کس را بر نمی‌انگیزد

من زندگی را دوست دارم ولی از زندگی دوباره می‌ترسم

دین را دوست دارم ولی از کشیش‌ها می‌ترسم

قانون را دوست دارم ولی از پاسبان‌ها می‌ترسم

عشق را دوست دارم ولی از زن‌ها می‌ترسم

کودکان را دوست دارم ولی از آیینه می‌ترسم

سلام را دوست دارم ولی از زبانم می‌ترسم

من می‌ترسم پس هستم

این‌چنین است روز و روزگار من

من روز را دوست دارم ولی از روزگار می‌ترسم

برای اعتراف به کلیسا می‌روم

رو در روی علف‌های روییده بر دیوار کهنه می‌ایستم

و همه‌ی گناهان خود را یک‌جا اعتراف می‌کنم

بخشیده خواهد شد به یقین

علف‌ها بی‌واسطه با خدا سخن می‌گویند

*قطعه‌ای از شادروان حسین پناهی

شنبه 12 اردیبهشت1388

دست‌هایم

2009-08-04T09:49:00.002-04:00

عادت دارم که دست‌هایم را زیاد نگاه می‌کنم. وقتی دیشب متوجه دو خط عمیق جدید در کف هر دو دستم شدم کاملاً شوکه شدم که در تمام این مدتی که این خط‌ها شکل گرفته چه می‌دیده‌ام!

دوشنبه 31 فروردین1388

دکتر، پزشک یا آمپول‌زن؛ مسئله این است!

2009-08-04T09:49:00.001-04:00

روز اولی که به دفتر آمد اولین سوالی که از هر نفر جدیدی که با او آشنا می‌شد می‌پرسید این بود که فوق لیسانس می‌خواند یا دکترا. وقتی فهمید من نه تنها فوق لیسانس می‌خوانم که لیسانس هم دانشگاه آزاد بوده‌ام بلافاصله لحن حرف زدنش تغییر کرد. تا جایی که روزهای بعد که وارد دفتر می‌شد با نفر روبرویی من که دکترا می‌خواند و فوق لیسانس خود را از شریف گرفته و میزش یک متر با من فاصله دارد دست می‌داد و احوال پرسی گرمی می‌کرد در حالی که به سختی جواب سلام مرا می‌داد. من هم که اوضاع را چنین دیدم به دارایی اسب حضرت عباس حواله‌اش کردم و به اصطلاح «محل سگ هم بهش نذاشتم.» جالب اینکه در پروژه‌ی درسی هم‌گروه شدیم و و در یکی از جلسات کار گروهی به خاطر یک سوء‌تفاهم مجبور شدم برایش توضیح دهم که قصد مسخره کردنش را نداشته‌ام و برداشت او به خاطر سوء‌ظنی است که به من دارد. خلاصه به ظاهر کلی رابطمان حسنه شد. (البته او در توهم حسنه شدن رفت، من که همچنان به اسب حضرت عباس متصلش کرده بودم!) و در حالی که سخنرانیش در مورد ثبت اختراع جهانی‌اش را قطع کردم تأکید کرد که اساساً مدرک و عنوان آدم‌ها برایش هیچ اهمیتی ندارد و با همه متناسب با شأن انسانیشان برخورد می‌کند. (با اسب جمله بسازید!)

چند روز پیش تلفن دفتر زنگ زد و من جواب دادم. خانمی پشت خط بود که با لهجه‌ی واضح ایرانی به انگلیسی خواست که با او صحبت کند. صدایش کردم. گفت «خانممه؟» گفتم «فکر نکنم، صداش شبیه خانمت نبود. ولی یه خانم دیگه‌س». بعد از اینکه مکالمه‌اش تمام شد به خنده‌ای تمسخرآمیز و از بالا گفت «پویا جان خانم نبود. یه آقاییه که دانشجوی دکتراس. اگه اینو بشنوه خودشو می‌کشه» (اسب حضرت عباس در این لحظه در گوشم شیهه‌ی بلندی کشید). چند روز بعد هم داشتم نامجو گوش می‌دادم. آمد گفت «می‌گن دکتره.» گفتم «دکتر چیه؟» گفت «دکترای موسیقی داره» (اسب بیچاره از خنده روده‌بر شده بود) نگاهش کردم و گفتم نمی‌دانم.

هر چه فکر می‌کنم کمتر می‌فهمم که چرا این آدم سر از مهندسی درآورده. به نظرم با زحمت کمتری می‌توانست عنوان مورد علاقه‌اش را به دست آورد.

جمعه 28 فروردین1388

تکه‌پاره‌ها

2009-08-04T09:48:00.002-04:00

- در یک حراج عالی برای کامپیوترم بلندگو (speaker) خریدم تقریباً با ۶۰ درصد تخفیف! خیلی حال داد. از روزی که خریدمش از کوچک‌ترین فرصت برای جبران ۷ ماه تحمل شنیدن صدای ناقص، ضعیف و خسته‌کننده‌ی بلندگوی لپ‌تاپ استفاده می‌کنم. گر چه دیگر نمی‌توانم با آرامش ساز بزنم ولی احساس می‌کنم بخشی از خلأ زندگیم پر شده است. احساسم این است: «گر چه نمی‌توانم آزادانه با کسی دردودل کنم ولی دست کم کسی هست که آزادانه با من دردودل می‌کند و من آزادانه می‌توانم به او گوش بسپارم. همین هم خوب است. باید قدر دانست.»

- قبلاً در مورد این جمله نوشته‌ام ولی می‌خواهم تأکید کنم که «بر صغیر و کبیر لعنت».

- این روزها یکی از مهم‌ترین شخصیت‌هایی که در زندگی من پا نهاده و بسیار مؤثر بوده و با او کاملاً احساس هماهنگی می‌کنم «پسرعمه‌زا» است. دارم به شدت از او می‌آموزم. به نظرم یکی از مناسب‌ترین و کامل‌ترین روش‌های برخورده با آدم‌ها در این شخصیت دیده می‌شود. هیچ کس را جدی نمی‌گیرد و در عین حال که در جریان آنچه رخ می‌دهد قرار دارد، به همه در همه‌ی شرایط، آزاد می‌خندد. به عبارتی واضح‌تر همه‌ی آدم‌ها را به دومی از راست اسب حضرت عباس حواله می‌دهد؛ نه در ظاهر که در باطن و عمل.

یکشنبه 23 فروردین1388

2009-08-04T09:48:00.001-04:00

حتی صدای سازم را هم خفه کردند. دیگر می‌توانی با خیال راحت دَرسَت را بخوانی. آفرین پسر خوب!

سه شنبه 18 فروردین1388

2009-08-04T09:47:00.002-04:00

دیگر حالم به هم می خورد از این آکواریم؛ بیرون پر از باران و طبیعت و زندگی و داخل پر از آدمیزاد.

دوشنبه 17 فروردین1388

سیزده

2009-08-04T09:47:00.001-04:00

در کردن سیزده بعد از سه شبانه‌روز کار مداوم برای آماده کردن گزارش پیشرفت تحقیق و بلافاصله بعد از ارائه به استاد بزگوار و خوردن کاهو سکنجبین در طبیعت منترآل واقعاً چیزی بود که هیچ‌وقت فکرش را نکرده بودم. به آرامی تمام در شد گرچه سبزه‌ام عمرش کفاف همراهی نداد.

پنجشنبه 13 فروردین1388

بهاریه

2009-08-04T09:46:00.002-04:00

بهار آمده است.

«رقص بهار» اثر شهرداد روحانی را بشنوید.

چهارشنبه 12 فروردین1388

«دوست» یک‌شبه

2009-08-04T09:46:00.001-04:00

با دوستی از روابط انسان حرف بود. از مدت‌دار بودن روابط. از شروع و پایان‌های ارادی. معتقد بود که برای گسترده شدن دامنه‌ی تجربیات، آدمی به تکثر و تنوع در روابطش نیاز دارد. و از آنجا که وقت محدود است و نمی‌توان در آن واحد این دو را برآورده ساخت باید به صورت کنترل شده طول مدت روابط را محدود کرد. حرف از دوستان یک شبه و یک هفته‌ای و یک ماهه است. خوب، حرفش جای فکر دارد. به آن فکر کردم:

تا زمانی که دو طرف این رابطه بدانند که همچون یک شمارنده‌ی حلقه در کد «نرم‌افزار رابطه‌ی انسانی» باید تا جایی مشخص رشد کرده و سپس صفر شوند و از نو شروع کنند، این رابطه می‌تواند در ابعاد محدودی از جنبه‌های شخصیتی طرفین مؤثر باشد. ولی وای بر زمانی که یکی از طرفین به این موضوع دقت نکند؛ یا نداند یا آماده نباشد. رابطه بعد از شکل‌گیری به سرعت پیش می‌رود تا زمان جدایی برسد و این همان لحظه‌ی فروریختن آن بی‌خبر است. زیاد شنیده‌ام از دوستانم (البته این نوعش را در ایران) که «امشب حال و روز خوبی ندارم. می‌خواهم در یکی از اتاق‌های گفتگو (Chat room)ی یاهو دوستی برای دردودل پیدا کنم.» و نسخه‌ی جهان اولیش می‌شود شکل غیر الکترونیکی جمله‌ی بالا! و بی‌نوا آن که قرار است نقش سنگ صبور را بازی کند (البته اگر پیش از آن از این سوراخ گزیده نشده). در توهم اینکه آنقدر قابل اطمینان شده که کسی برایش دردودل می‌کند احساس رضایت‌مندی کرده و به خود می‌بالد. غافل از اینکه در چشم دردودل‌کننده، تنها تفاوت او با دیگران در آن اتاق، دو گوش است که فقط احساس مخاطب داشتن را به او می‌دهد تا بتواند راحت‌تر در دلش بگشاید. و آخ اگر دل ببازد! برای مدت معلومی (بسته به نظر آغازگر رابطه) همه چیز عالی‌ست. دو مهربان، دو کبوتر، دو انسان! تا اینکه آغازگر از «دوست» جدیدش پُر شود. وقت خداحافظی‌ست. ولی چقدر غیرمترقبه برای سنگ صبور! «چرا؟ مگر چه شده؟» و او نمی‌فهمد. ولی باید بفهمد. و روزی که فهمید این میراث را به سنگ صبورهای دیگر منتقل خواهد کرد. و برایم جالب است که انسان‌ها حرف از تنهایی خود در اجتماعی مدرن و مدنی می‌زنند و از آن گله می‌کنند. به نظر من که طبیعی‌ست.

روابطی که با یک تصمیم (ولو دوطرفه) آغاز و با تصمیمی دیگر (ولو دوطرفه) پایان بیابد روابط پایداری نیستند. به نظر من انسان برای عبور از تنهایی نیاز به روابطی پایدار دارد. روابطی که در بستر زمان شکل گرفته باشد؛ خود به خود و بدون تصمیم آغاز. روابطی که برای حفظ و گسترششان نیازی به صرف انرژی نباشد بلکه با پیشرفتشان انرژی به زندگی طرفین وارد شود.

دوشنبه 10 فروردین1388

دلم ... می‌خواهد

2009-08-04T09:45:00.003-04:00

دلم بهار می‌خواهد. دلم نوروز می‌خواهد. دلم از خستگی خسته است. دلم تفریح می‌خواهد. دلم دوست می‌خواهد. دلم می‌خواهد که بنشینم و بدون اضطراب از اینکه کارهایم مانده به آسمان خیره شوم. دلم می‌خواهد بازی کنم. دلم می‌خواهد صبح‌ها زمانی که در خواب و بیداری دست و پا می‌زنم خودم را به خاطر این که نمی‌توانم از خستگی از جایم برخیزم سرزنش نکنم. دلم می‌خواهد مجبور نباشم مطالعه کنم. دلم می‌خواهد ساز بزنم. دلم می‌خواهد آدم‌ها همدیگر را دوست داشته باشند. دلم می‌خواهد تجربه‌ام زیاد شود. دلم می‌خواهد غذا نخواهم. دلم می‌خواهد در کنار کسانی باشم که دوستشان دارم. دلم می‌خواهد سفر کنم. دلم می‌خواهد ببینم. دلم می‌خواهد طبیعت را بشنوم. دلم می‌خواهد کسی را که دوست دارم نوازش کنم. دلم می‌خواهد موقع خواب، خودم را زیر پتویم مچاله کنم. دلم می‌خواهد که سوار بر اسبی سیاه و بدون زین از تمام دشت شمال خوزستان بگذرم و نسیم خوشبویش را بر تنم لمس کنم. دلم می‌خواهد...

شنبه 24 اسفند1387

کیارش

2009-08-04T09:45:00.001-04:00

سه روز است که هم‌خانه‌ی جدیدی دارم. اسمش کیارش است. با آنکه خانه کوچک است ولی خوب با این تازه‌وارد کنار آمده‌ایم. بی‌آزار و بی‌سروصداست. سرش به کار خودش است. گاهی آنقدر آرام است که ما متوجه رفت‌وآمدش نمی‌شویم. همه‌ی مشخصه‌های یک هم‌خانه‌ی ایده‌آل را دارد. بسیار خوش هیکل و جذاب است طوری که حتی یک بار یکی از دوستانمان وقتی برای اولین بار او را دید از شوق جیغ کوتاهی کشید.

البته علیرغم تمام این خصلت‌های خوب عادت‌های ناشایستی هم دارد. مثلاً بعد از اجابت مزاج محل را تمیز نمی‌کند. این واقعاً ما را ناراحت می‌کند. فکر کنید! مجبور باشید مرتب حواستان به هم‌خانه‌تان باشد که خراب‌کاری نکند. واقعاً این اخلاق او را نتوانسته‌ام درک کنم. البته آنقدر خوبی از او دیده‌ام که نمی‌توانم این کار او را به حساب بی‌فکری‌اش بگذارم. برای همین تا به حال به او تذکری نداده‌ام و در حال اندیشیدن به فلسفه‌ی این کارش هستم. یکی دیگر از اخلاق‌های ناپسند کیارش این است که وقتی دنبال چیزی می‌گردد زیاد به این توجه نمی‌کند که سراغ وسایل خصوصی دیگران نرود. راستش اصلاً خوشم نمی‌آید که کسی بی‌اجازه به وسایل شخصی‌ام سرک بکشد حتی اگر قصد فضولی نداشته باشد. اگر یک بار دیگر ببینم که این کار را تکرار می‌کند حتماً به او تذکر خواهم داد.

راستی خانواده‌ی کیارش هم به خوبی خود او هستند. یادم رفت بگویم که آن‌ها برای تعطیلات همراه او به اینجا آمده‌اند. پدرش بازنشسته‌ی ارتش است. مادرش هم بازنشسته‌ی آموزش‌وپرورش. خواهرش خیلی خوشگل است. فعلاً بین خودمان بماند، ولی از او خوشم آمده! یکی دو بار هم دور از چشم کیارش با او گپی زده‌ام. تا ببینیم خدا چه می‌خواهد... مطمئنم اگر سیبل‌هایش را بزند از این که هست هم خوشگل‌تر خواهد شد! فقط نمی‌دانم چرا همه‌شان از گربه‌ی همسایمان بدشان می‌آید. من که خیلی او را دوست دارم. به شدت ملوس است!

اگر راستش را بخواهید دیشب که دُم مادر کیارش لای در کابینت گیر کرد خیلی سلیطه‌بازی درآورد. اصلاً خوشم نیامد. خوب اتفاق است دیگر، پیش‌می‌آید. آدم باید کمی هم خوددار باشد. از غذایی هم که برایشان می‌گذاریم نمی‌خورند. می‌گویند بوی سم می‌دهد. نمی‌دانم در مورد ما چه فکر کرده‌اند. به هر حال امیدوارم تصمیم نداشته‌باشند مدت خیلی طولانی اینجا بمانند. به خصوص که شب‌ها تا دیروقت دور هم می‌نشینند به گپ زدن و زیاد ملاحظه‌ی ما که باید صبح زود به دانشگاه برویم را نمی‌کنند. خود کیارش هم از کوچکی خانه ناراضی‌ست. دنبال خانه می‌گردد. آنقدر خوب است که مطمئنم هر جا که برود سریعاً خانه گیر می‌آورد. هر جا که هست برایش آرزوی سلامتی و شادکامی دارم.

دوشنبه 12 اسفند1387

تشکیک!

2009-08-04T09:44:00.000-04:00

همیشه برایم سوال بوده که چرا اکثر مذاهب به عنوان یکی از اولین توصیه‌های اخلاقی همواره مسئله‌ی رابطه‌ی جنسی را پیش می‌کشند. و چرا مثلاً چنین تمرکزی روی خوردن، آشامیدن، خوابیدن و دیگر خصلت‌های انسان که تمام آن‌ها را حیوانی می‌دانند وجود ندارد. آیا اساساً رابطه‌ی جنسی موضوعی حیوانی‌ست یا اینکه جنبه‌ی انسانی هم می‌تواند داشته باشد؟ اگر می‌تواند جنبه‌ی انسانی داشته باشد چند درصد از آن را شامل می‌شود؟ در این مورد فکر کردم و حال می‌خواهم بنویسم.

به نظر من رابطه‌ی جنسی در نوع بشر اساساً با مشابه این رابطه در حیوانات تفاوت بنیادی دارد. تا جایی که اطلاعات زیست‌شناسی من اجازه می‌دهد به جز یکی دو گونه میمون که نزدیک‌ترین به گونه‌ی بشر هستند دیگر حیوانات در حین رابطه‌ی جنسی لذتی تجربه نمی‌کنند و در واقع هدف این رابطه تولید مثل و نه لذت بردن است. برای همین است که آن را جفت‌گیری می‌نامند. برای واضح‌تر شدن موضوع می‌توان به جوامعی که در آن رابطه‌ی جنسی انسانی جایگاه روشنی دارد (و نه جوامعی چون ایران که هنوز حتی صحبت کردن از این موضوع قبح دارد) نگاهی انداخت. در زبان انگلیسی برای انجام رابطه‌ی جنسی دو فعل وجود دارد: Mate و Sex. اولی به معنی «جفت‌گیری» است و اغلب در مورد حیوانات به کارمی‌رود و دومی معادل فارسی ندارد ولی می‌توان آن را به صورت توضیحی «برقراری رابطه‌ی جنسی» ترجمه کرد.

تفاوت بنیادی sex و mate در وجود «لذت» است. وجود روش‌های ضدبارداری خود تأییدی بر این موضوع است. از این روش‌ها زمانی استفاده می‌شود که «انسان» می‌خواهد بدون قطع رابطه‌ی جنسی هدف طبیعی آن را حذف کند. وانگهی، هرگز پدیده‌ای به عنوان روسپی‌گری در میان حیوانات تعریف نمی‌شود. هرگز حیوانات برای افزایش مدت رابطه‌شان دست به استفاده از روش‌های گوناگون نمی‌زنند. و هرگز شکل استاندارد این رابطه در یک گونه‌ی معین تغییر نمی‌کند. تجاوز جنسی در روابط حیوانات معنا ندارد. پس این رابطه در انسان چیزی فراتر از جفت‌گیری و محرک آن نیز چیزی فراتر از تولیدمثل و مجموعاً امری «اساساً انسانی» است.

حال، به سوال نخستم باز می‌گردم: چرا ادیان و مذاهب اعم از الهی و غیر الهی، ابراهیمی و غیر ابراهیمی، همگی (به جز چند استثنا) پیروانشان را از این امر نهی می‌کنند و آن را خصلتی حیوانی معرفی می‌کنند در حالی که مثلاً «خوردن» به خصلت‌های حیوانی بسیار نزدیک‌تر است؟ چرا برای سخن گفتن از آن، چنان قبحی ایجاد می‌کنند که اگر احیاناً کسی از آن سخنی به میان آورد گویی که مرتکب بزرگ‌ترین گناه شده‌است؟ چرا آن را موضوعی ضد اخلاق و برآمده از نفس اماره می‌دانند؟

این‌ها سوالاتی هستند که به دنبال جوابشان می‌گردم و همچنان در موردشان فکر و تحقیق می‌کنم.

جمعه 9 اسفند1387

شکم جان!

2009-08-04T09:43:00.000-04:00

در این بلاد کفر که آدمی از سرعت بالای زندگی سرسام می‌گیرد و حرف از غذا که می‌شود همه به یاد همبرگر و پیتزا و سوسیس می‌افتند و بیش از ۳۰ دقیقه برای طبخ غذا اختصاص نمی‌دهند، گذراندن وقت با پختن آبگوشت و قرمه سبزی به آدم آرامش طبیعت را باز می‌گرداند.

سه شنبه 6 اسفند1387

کامپیوتر و خواب!

2009-08-04T09:42:00.000-04:00

در سه شبانه‌روز گذشته در مجموعبیش از ۱۰ ساعت نخوابیده‌ام. الان هم در حال نذار با اینکه حتی نمی‌توانم از شدت خواب‌آلودگی چشمانم را به آسانی باز نگه دارم کامپیوترم را روشن کردم و از آنجا که نمی‌توانم بنشینم آن را بغل کرده‌ام و به رختخواب رفته‌ام. در واقع تصمیم داشتم بخوابم ولی نمی‌دانم چرا کامپیوتر را روشن کردم. بی هم‌دمی هم دردسری شده برای خودش ها!!! اعتیاد به کامپیوتر و اینترنت هم همین‌طور!

پنجشنبه 1 اسفند1387

تنها

2009-08-04T09:41:00.002-04:00

تنها = تن‌ها

جالب نیست؟ حتی کلمه‌ی «تنها» نیز به داشتن این حس در عین جمع بودن اشاره دارد. ولی نمی‌فهمم چرا من نمی‌توانم با این واقعیت کنار بیایم.

چهارشنبه 23 بهمن1387

غرّانه!

2009-08-04T09:41:00.001-04:00

همیشه با دیدن افرادی که تمام زمان زندگی‌شان را در روز همواره صرف یک موضوع می‌کنند و آنقدر در آن غرق‌اند که نمی‌دانند حتی دوروبرشان چه می‌گذرد و بی‌توجه به همه‌ی انسان‌ها، سر در آخور خویش دارند، احساس اشمئزاز می‌کردم و در دلم مورد سرزنش قرارشان می‌دادم. ولی امروز بعد از جلسه‌ی پروژه‌ی درسی که با تعدادی از هم‌کلاسانم برگزار شد، به احساس این دسته از آدم‌ها بیشتر نزدیک شدم. گاه چنان انسان‌ها دل را می‌خراشند و روح را آزرده می‌سازند که آدمی به راستی ترجیح می‌دهد به کتاب و کامپیوترش پناه بیاورد و حتی از رو در رو شدن با آن‌ها نیز فرار کند. شاید به همین خاطر است که آن هم‌اتاقی مصری‌ام در دانشگاه، حتی ابتدایی‌ترین آداب معاشرت را نیز رعایت نمی‌کند. شاید واقعاً از همه بریده؟! شاید واقعاً کم‌برخوردترین روش را برگزیده‌اند؟!

جمعه 18 بهمن1387

2009-08-04T09:40:00.000-04:00

در اکثر کشورهای اروپا و آمریکای شمالی بخش‌های هواشناسی ۲ عدد برای درجه حرارت هوا اعلام می‌کنند: یکی همان چیزی است که در ایران هم شناخته شده است (درجه حرارت) و دیگری تأثیر وزش باد بر احساس این دماست که به آن Wind Chill گفته شده و تحت عنوان Feels Like اعلام می‌شود.

دیروز ساعت ۱۱ صبح دمای هوا ۲- بود و چون بادی نمی‌وزید همین میزان سرما احساس می‌شد. امروز صبح ساعت ۱۱ درجه‌ی هوا ۲۳- بود که یا بادی که با سرعت ۱۸ کیلومتر بر ساعت می‌وزید احساس سرمای ناشی از آن به۳۳- رسیده بود. تمام روز هوا در این وضعیت بود. عصر که به خانه باز می‌گشتم یادم آمد که باید نان بخرم. فاصله‌ی جایی که باید برای خرید می‌رفتم از ایستگاه اتوبوسی که همیشه سوار می‌شوم به ۱۰۰ متر نمی‌رسد. ۱۰ متر مانده به در ورودی فروشگاه از شدت سرما ترسیدم. دستانم درون دو لایه دست‌کش کرخت شده بود و پیشانی‌ام حرکت هوای سرد را از زیر دو لایه کلاه به راحتی حس می‌کرد. لحظه‌ای تصور کردم اگر موردی اضطراری کسی را مجبور کند برای چند دقیقه بیش از زمانی که پیش‌بینی کرده و برای آن آماده شده بیرون بماند چه خطری او را تهدید خواهد کرد. بعد بلافاصله به یاد بی‌خانمان‌هایی افتادم که تمام عمر خویش را در خیابان‌ها و پیچیده در لباس‌های کهنه و کثیفی که از هر جای ممکن پیدا کرده‌اند سپری می‌کنند و با بی‌محلی و بی‌حرمتی آدم‌هایی که از کنارشان می‌گذرند نیز مواجه می‌شوند. آیا واقعاً انسانی وجود دارد که در این هوای بی‌رحم دوام بیاورد. آیا من مسئولم؟ آیا با کمک ۱ دلاری من به یک بی‌خانمان من مسئولیتم را در قبال این آدم‌ها انجام داده‌ام؟ اگر این یک دلار را ندهم چه اتفاقی می‌افتد؟ آن‌ها بدبخت‌تر از آن که هستند می‌شوند و من حق آن‌ها را خورده‌ام؟ آیا آن‌ها انسانند؟ من چه؟ انسان؟!...

پ.ن: به عزیزی گفتم سری هوا اینجا شوخی ندارد. سکوت کرد. گفتم چرا ساکتی؟ گفت: «دوست ندارم چیزی اینقدر جدی باشد.» راست می‌گوید، من هم دوست ندارم. ولی بعضی وقت‌ها جدی‌ست دیگر. اگر زندگی اینقدر جدی شود چه؟

چهارشنبه 25 دی1387

اعتماد النفسیه

2009-08-04T09:38:00.000-04:00

یکی از خصلت‌های این بلادکفری‌ها بزرگ‌نمایی است. این را از وب‌سایت‌های آن‌ها به روشنی می‌توان دریافت. کوچک‌ترین و پیش‌پاافتاده‌ترین بخش‌های دانشگاه‌ها، چنان صفحات پرطمتراقی دارند که تا قبل از دیدنشان از نزدیک، آدمی مطمئن است با مجموعه‌ای وسیع و فعال روبروست که آنقدر دقیق کار می‌کند که کوچک‌ترین اشتباه او در برخورد با آن باعث از دست رفتن این فرصت «طلایی» که نصیبش شده خواهد شد. با نگاهی گذرا به خیابان‌ها نیز می‌توان دید که این کفار سعی می‌کنند بزرگ‌ترین اتومبیل‌های ممکن را سوار شوند. اتفاق متداولی است که دختری نحیف به تنهایی پشت خودرویی با موتور ۷۰۰۰ سی‌سی دیده شود. (برای مقایسه، پژوهای متداول در ایران ۱۸۰۰ سی‌سی هستند!) طی انجام یکی دو پروژه‌ی درسی با این دوستان لامذهب هم دیدم کسانی که بهتر می‌توانند از نرم‌افزار office به‌خصوص PowerPoint استفاده کنند نمره‌ی بالاتری گرفتند. یکی از دوستانی که چند سالی اینجا در شرکت‌های مهندسی کار کرده می‌گفت تفاوت عمده‌ی یک مهندس تازه‌کار و مهندسی با سابقه‌ی پنج‌ساله در استفاده از همین نرم‌افزار است و البته نحوه‌ی ارائه‌ی کارش. در تمام پروژه‌ها اینجا شغلی با عنوان office expert (متخصص office) وجود دارد، چیزی که من هرگز در ایران ندیدم. البته نه که بگویم کار مهمی انجام نمی‌دهند، ولی کارهای کوچک را نیز بزرگ جلوه می‌دهند. و این خصیصه در روحیه‌ی اکثریت این جماعت نهادینه است و در تک‌تک جنبه‌های زندگی‌شان دیده می‌شود.

از آن طرف، در ایران، دست کم اکثریت قابل توجه‌ی از جمعیتی که من می‌شناسم به طور جدی در فقر اعتمادبه‌نفس به سر می‌برند و اساساً نه به خود و نه به کاری که انجام می‌دهند احترام کافی نمی‌گذارند و در ارائه‌ی خود و کار خود تواضع (بخوانید کوتاهی) به خرج می‌دهند. این باعث می‌شود که همواره انسان‌هایی معمولی با بازده‌ای معمولی به نظر برسند در صورتی که تجربه‌ی من نشان می‌دهد زمانی که آن‌ها در مجموعه‌های گروه اول قرار می‌گیرند، پس از مدتی که از عادت‌های مذکور دور می‌شوند، معمولاً بهتر از اعضای اولیه‌ی گروه ظاهر می‌گردند و شاخص می‌شوند. البته نباید این درخشش را ناشی از هوش بالاتر و یا ژن برتر دانست بلکه پشت‌کار و سخت‌کوشی ایرانیان است که به نظر من آن‌ها را متمایز می‌نماید.

پ.ن: امروز در زمین اسکیت روی یخ پارک Mont Royal، استعداد من در یادگیری این ورزش مفرح دوستانم را متحیر کرد! هیجان دوستانم از دیدن سرعت پیشرفت من در یادگیری، مرا به یاد تعجب دیگر دوستانم در اولین جلسه‌ی من در بیلیارد انداخت. ظرف دوساعت تمرین، من فقط ۴ بار واژگون شدم که در مقایسه با دیگر دوستانی که به طور متوسط هر ۵ دقیقه یک بار بر گستره‌ی یخ گسترده می‌شدند، رکورد بسیار چشم‌گیری به حساب می‌آید. البته یکی از دفعات سقوط من چنان جدی بود که تمام کسانی که در اطرافم بودند با صدای بلند گفتند «اُاُاُاُه!» و الان هم از دردش نمی‌توانم راحت تایپ کنم ولی واقعاً ارزشش را داشت!

یکشنبه 22 دی1387

قهوه‌ی تلخ

2009-08-04T09:37:00.002-04:00

او: چای می‌خوری درست کنم؟

من: با قهوه چطوری؟

او: خوبه

بعد از چند دقیقه...

من: شیر می‌خوری با قهوه‌ت؟

او: عوضی پاس بده دیگه!

من: شکر چی؟

او: بی‌شرف مگه آفساید نبود؟!

من:

لیوان قهوه‌اش را کنار کامپیوترش گذاشتم و به اتاقم رفتم.

چند دقیقه بعد داد زد: این چرا اینقد تلخه؟!

من: ...

پ.ن.۱: دیشب دمای ۲۸- درجه را تجربه کردم. سردم شد! امروز هم ۲۵ سانتیمتر برف بارید. در ِ تراس کوچولوی اتاقم رو نمی‌تونم باز کنم بس که برف پشتشه.

پ.ن.۲: امتحان دارم. حال درس خوندن ندارم. اَه‌ اَه! دوست دارم آدم‌برفی بسازم ولی تنهایی حال نمی‌ده. مطمئنم اگه بسازم، خودم بلافاصله خرابش می‌کنم. پس می‌شینم درسمو می‌خونم بهتره!... دست‌کم دیگه چیزی وجود نداره که دل ره‌گذرا با دیدنش به حال اون بچه‌ای که با هزار بیم و امید ساختتش و چندتا وروجک شیطون خرابش کردن بسوزه.

سه شنبه 19 آذر1387

حباب توهمم

2009-08-04T09:37:00.001-04:00

انگار آن روزم که باید سر از پیله‌ی توهمی که برای خود ساخته‌ام خارج کنم و با حقیقت تلخم روبرو شوم نزدیک است...

سه شنبه 19 آذر1387

اصل بقای پاچه!

2009-08-04T09:36:00.002-04:00

بنا به تعریف، مجموع آنچه در پاچه‌ی آدم است همواره از مقداری ثابت برخوردار بوده و تنها از شکلی به شکل دیگر تغییر حالت می‌یابد (البته گاهی هم نمی‌یابد!)

شنبه 16 آذر1387

دفکم

2009-08-04T09:36:00.001-04:00

این روزها به شدت نیاز دارم که سینه‌ام را با سازم یکی کنم و تلخی‌ام را با او شریک شوم اما چه حیف عصبی‌تر از آنم که بتوانم ساز بزنم. دف می‌خواهم...

پ.ن: بعد از بیش از یک سال دارم محسن نامجو گوش می‌دهم. نوشتن این سه خط به اندازه‌ی تمام آلبوم «گیس»ش طول کشید.

جمعه 8 آذر1387

با ما یا بر ما!؟

2009-08-04T09:35:00.000-04:00

این ترم درسی دارم به نام روش اجزا محدود در طراحی ماشین که نه تنها ذاتاً پیچیده است بلکه توسط انسانی بسیار سخت‌گیر ارائه می‌شود. اوایل ترم در یکی دو برخورد اول با این استاد گرامی - که اهل هند هم هستند - دچار نوعی اشمئزاز شخصیتی شدم ولی - مثل همیشه - خودم را مقصر دانستم که: بابا تو که به همه گیر می‌دی! اواسط ترم در جمعی از دوستان سال‌بالایی موضوع حرف به استاد «گٍنٍسان» کشیده شد و دیدم هر یک از دوستان دست‌کم یک خاطری تراژیک با ایشان دارند.

دیروز به عنوان آخرین جلسه‌ی کلاس، استاد دستیارش را - که یکی از دانشجوهای دکترایش است - به جای خودش برای رفع اشکال فرستاده بود. او در همان ابتدای جلسه با لهجه‌ی غلیظ بنگلادشی تأکید کرد که:

I am NOT your teacher! I am here to help you! If you have any question please ask me. I am firend! I am with you!

پ.ن: امروز شنیدم که یکی از دانشجوهای سال آخر دکتری پرفسر گنسان هفته‌ی پیش تز خود را ناتمام رها کرد و به کشورش بازگشت!

شنبه 2 آذر1387

مناظره

2009-08-04T09:34:00.000-04:00

- تو که می‌دانی او قصد بدی ندارد پس چرا هنوز آسمان دلت ابری‌ست؟

- شاید که می‌خواهد به حال روح کوچک و زمینی‌ام ببارد، بلکه بشوید آن غبار سیاه و ضخیمی که بر آن آیینه‌ی سابقاً روشن نشسته، به امید بازیافتن خرده صافی آن روزها...

- یادش به‌خیر آن روزها...

- روزها

سه شنبه 7 آبان1387

ژولیده

2009-08-04T09:33:00.002-04:00

داشتم ساز می‌زدم که تلفنش زنگ زد. برای اینکه مزاحمش نشوم در اتاق را بستم. کوک ساز را بعد از مدتها چارگاه کرده بودم. خیلی داشت حال می‌داد؛ آنقدر که جسارت کردم «دخترک ژولیده» را شروع کنم و علیرغم مدت‌ها بی‌تمرینی نسبتا خوب زدم. دوستان اهل موسیقی می‌دانند که چقدر این قطعه‌ پرهیجان و پر فراز و فرود است. (اینجا بشنوید). وقتی از اتاق بیرون رفتم گفت آن طرف خطی پرسیده «چرا آهنگ غمگین گذاشتی؟»

یکشنبه 5 آبان1387

هم‌خانه‌ی محترم بنده

2009-08-04T09:33:00.001-04:00

هم‌خانه‌ی محترم بنده از ایران با خودش دسته‌ی Play Station آورده و شب‌ها بخشی از اوقات فراغتش را به بازی فیفا ۲۰۰۹ اختصاص می‌دهد. البته گویا وقت نداشته پیش از آمدن، در مورد آب‌وهوای اینجا تحقیق مختصری نماید و دست کم یک لباس گرم هم با خود بیاورد. جالب است از نیم کیلو گلپری که با خود آورده هنوز یک بار هم استفاده نکرده؛ گرچه من اساساً نمی‌دانم از این گیاه کجا می‌توان استفاده کرد!

اصلاحیه: این را یادم رفته بود عنوان کنم که سرعت وحشتناک اینترنت در این بلاد کفر دست دوست ما را برای جستجوی عباراتی چون Funny Iranian در YouTube و پیاده کردن بخش‌های به اصطلاح طنز سریال‌های ایرانی کاملاً باز گذاشته. چقدر شب‌ها می‌خندیم!‌

جمعه 26 مهر1387

Le Gym

2009-08-04T09:32:00.000-04:00

در رخت‌کن مردان باشگاه بدن‌سازی دانشگاه، بعضی از دوستان بعد از اینکه دوش گرفتند به طور جدی لخت از حمام خارج می‌شوند و عجله‌ی خاصی هم برای پوشیدن لباسشان ندارند! جالب اینکه این تنها مکانی در دانشگاه است که روی در ورودی‌اش به این نکته تأکید شده که این اتاق تحت نظارت دوربین مدار بسته است.

شنبه 20 مهر1387

فارسی عزبزم

2009-08-04T09:31:00.000-04:00

چهارشنبه 10 مهر1387

الله اکبر!

2009-08-04T09:29:00.003-04:00

من چی بگم؟!؟!
http://www.hawzah-online.com/hawza

یکشنبه 7 مهر1387

2009-08-04T09:29:00.002-04:00

امروز با دوست ایرانی‌ام برای خرید پنیر به مغازه‌ای رفتم و وقتی جلوی صندوق حسابمان صاف شد، صاحب مغازه به فارسی و با لهجه‌ی عربی گفت: خدمت شما، عید شما مبارک!

پ.ن: دوستی می‌گفت اینجا اگه توو خیابون داد بزنی حسن حتما سه نفر برمی‌گردن!

چهارشنبه 10 مهر1387

من تنها نیستم

2009-08-04T09:28:00.002-04:00

سوار اتوبوس شدم. حال و روز خوبی نداشتم. رفتم دقیقا روی آخرین صندلی نشستم. ته اتوبوس. یکی دو ایستگاه جلوتر دختری لاغر اندام سوار شد. روی صندلی روبروی من نشست. هم سن و سال خودم به نظر می‌رسید. زیبا بود. با گوشی که در گوش داشت مشغول شنیدن موسیقی‌اش بود. نگاهش می‌کردم. آرام بود ولی غمی در چهره داشت. هنوز چند لحظه از نشستنش نگذشته بود که چشم‌هایش را بست. چنان آرام بود که گویی از تمام دنیای اطرافش رها شده. پیدا بود که خود را به دست موسیقی سپرده.

لحظاتی بعد حالت چهره‌اش به طور نامحسوسی تغییر کرد. اگر کسی او را همان لحظه برای نخستین بار می‌دید می‌انگاشت که این چهره‌ی همیشگی اوست. ولی من که تمام مدت به او خیره شده بودم این تغییر را تشخیص دادم. پشت دستش را به آرامی زیز بینی خود نگه‌داشت. می‌دیدم که بغض گلویش را می‌فشرد و او آن را فرو می‌خورد. انگار که هم‌دردی یافته باشم، برای نگاه کردنش مشتاق‌تر شدم. هر از چندگاهی به زحمت آب دهانش را قورت می‌داد و کمی آرامم می‌کرد. دوست داشتم سرمان را بر شانه‌ی هم بگذاریم و آنچه در گلو دارد خفه‌مان می‌کند به بیرون بریزیم ولی او به تنهایی چنان محکم و مستقل این کار را انجام می‌داد که مرا حتی از ادامه‌ی فکر کردن به این موضوع بازداشت.

پی‌نوشت: من تنها نیستم...

شنبه 6 مهر1387

نستالژیا

2009-08-04T09:28:00.001-04:00

از روزی که وارد کانادا شدم (بهتر بگویم، از ایران خارج شدم) نستالژیک‌ترین لحظه‌ای که تجربه کردم اولین صبحی بود که دیگر مبایل داشتم و خوشحال بودم که دیگر خواب نخواهم ماند چون صدای زنگش بیدارم خواهد کرد ولی فراموش کردم که آهنگش را عوض کنم. وقتی زنگ زد، در حال نیمه خواب، تمام زندگی روزانه‌ای که در ایران داشتم در یک آن از جلوی چشمم گذشت؛ اتاقم، سازم، خانواده‌ام، اتوبوسی که با آن به دفتر کارم می‌رفتم، رئیسم، همکارانم، عشقم. وقتی چشم گشودم و خود را دور از این همه دیدم، چیزی در دلم فروریخت. کمی ترسیدم، و اولین کاری که کردم این بود که با دستی لرزان و ناتوان به خاطر ترکیبی عجیب از ترس و سرما و صبح، آهنگ مبایل را عوض کردم.

جمعه 5 مهر1387

خواستن یا نخواستن

2009-08-04T09:27:00.000-04:00

نمی‌توانم دلیل یا تحلیلی از آنچه می‌گویم ارائه دهم ولی به این نتیجه رسیدهام که آدمی نباید از چیزی بیش از اندازه بیزار باشد یا بترسد وگرنه دیر یا زود گریبانش را می‌گیرد. شاید این هم از جنس همان اتفاقی باشد که وقتی کسی چیزی را عمیقاً می‌خواهد روی می‌دهد و او را به خواسته‌اش می‌رساند؛ نمی‌دانم!

دوشنبه 1 مهر1387

غربت نامه

2009-08-04T09:26:00.002-04:00

هنوز نمی توانم حس کنم که مردم اینجا واقعاً مشکل خاصی در زندگی ندارند یا به کلی اسکل تشریف دارند که اینقدر راحت و بی خیالند!

با اینکه سفری 24 ساعته داشتم که در آن تقریباً 21 ساعت خورشید را می دیدم و طی آن شاید در مجموع 3 ساعت هم نخوابیدم، تنها برای 4 ساعت، آن هم در روز بعد از سفر احساس خواب آلودگی می کردم. گویا در چند ماه گذشته واقعاً به گفته ی عزیزی «کم خوابی به خوردم رفته است» و اساساً نظم خوابی برای برهم خوردن وجود نداشته!

چهارشنبه 27 شهریور1387

زحمت‌کش

2009-08-04T09:26:00.001-04:00

مقید به اخلاق بودن زحمت دارد.

پنجشنبه 24 مرداد1387

شادم

2009-08-04T09:23:00.000-04:00

شادی هایم مرده اند... مدت هاست که اجسادشان چنان بوی تعفنی گرفته اند که زندگی ام برایم غیر قابل تحمل شده است.

دوشنبه 7 مرداد1387

تهوع

2009-08-04T09:22:00.002-04:00

دیگر حالم به هم می‌خورد از دویدن برای آنچه نمی‌دانم چیست :-|

یکشنبه 16 تیر1387

بوق بوق بوق ...

2009-08-04T09:22:00.001-04:00

با کمی دقت به الگوی ترافیک تهران و صداهای شنیده شده در این الگو به این نتیجه رسیدم که هر حرکتی که باعث ترمز گرفتن شود منتهی به شنیدن یک صدای بوق اعتراض آمیز خواهد شد.

سه شنبه 4 تیر1387

یادش خوش

2009-08-04T09:21:00.001-04:00

نمی‌دانم چرا این وقت سال که می‌شود، ناخودآگاه به یاد حال و هوای هنرستان موسیقی اصفهان می‌افتم. جایی که شاید می‌توان به جرأت گفت بهترین خاطراتم از سال‌های حضور در اصفهان را در آن گذراندم. محله‌ی سنگ‌تراش‌ها، با مردمی که غالباً ارمنی بودند. کوچه‌هایی که به معنای واقعی کوچه بودند با مادی^*های پهن و گود که با اینکه از آن‌ها می‌ترسیدم، همیشه از راه رفتن از لبه‌شان شاد بودم و احساس غرور می‌کردم. درختان توتی که در این فصل به بار نشسته بودند و تا چند متر دورتر از هر یک، فضا از عطر توت آکنده بود و به خاطر فاصله‌ی نزدیک درختان، تمام کوچه بوی توت می‌داد چنان که وقتی به پایان مسیر کوچه می‌رسیدی، گویی یک شکم سیر توت خورده‌ای. و مردم آنقدری آرام بودند که اگر زیر دزختی برای خوردن توت می‌ایستادند تنها برای تفنن باشد نه از روی نیاز.

هنرستان موسیقی را می‌شد از کهن‌سالی بنای آن در میان آن‌همه خانه‌ی قدیمی و گاه، گلی تشخیص داد. وقتی به درِ کوچک آن که همیشه یک لنگه‌اش بسته بود می‌رسیدی، با پیرمردی مواجه می‌شدی که اغلب بداخلاق بود و با سگرمه‌هایی درهم‌کشیده مانع عبورت می‌شد و با لهجه‌ی غلیظ اصفهانی می‌گفت: «کارت!» امکان نداشت کسی بتواند از دید تیزبینش قسر در برود. حتی آن‌هایی را که می‌شناخت، اگر کارت همراهشان نبود، به داخل راه نمی‌داد. ولی با تمام آن سخت‌گیری‌هایش، وقتی خوب نگاهش می‌کردی مهری در چهره داشت که غبار سختیِ روزگارش گرفته بود. این تنها خوان ورود را که می‌گذراندی از سه پله پایین می‌رفتی و به عرصه‌ی حیاطی بزرگ و با صفا پا می‌نهادی. کف حیاط با آجرفرش پوشیده شده بود و نزدیک ساعت ۵ و ۶ که همان پیرمرد سخت مهربان آن را می‌شست، بوی نمی که از آجرهای داغ آفتاب‌خورده برمی‌خاست، هوش از سر آدمی می‌پراند. طراوت دختان تنومند و گل‌های خوش‌بوی حیاط، چنان مستت می‌کرد که دلت می‌خواست تنها بنشینی و نفس بکشی؛ با تمام وجودت نفس بکشی.

و صدا... صداهایی آهنگین که از هر گوشه‌ی ساختمان به گوش می‌رسیدند، در هم می‌تافتند و گویی با عطر پراکنده در حیاط هم‌آغوشی می‌کردند. گاه آوای آوازی و اغلب نوای سازی. دورتادور این حیاط زیبا را اتاق‌های کوچکی احاطه کرده بود. از در هنرستان که وارد می‌شدی تا به کلاس خودت برسی، از جلوی هر اتاق که می‌گذشتی، از میان آن همه صدای مبهم، نوایی شدت می‌گرفت؛ گرچه گاه ناشیانه و ناکوک، ولی به دل می‌نشست. تاری ناله‌ی دشتی می‌کرد و کمانچه‌ای رجز چهارگاه می‌خواند؛ سنتوری کرشمه‌ی ماهور داشت و تنبکی زورخانه‌ای می‌نواخت.

وارد اتاق که می‌شدی، بوی نم اتاق به پیشوازت می‌آمد. سلامت، اغلب با سر بود و جوابش نیز با سر؛ که نکند نوای ساز خش بردارد. آرام بر یکی از نیمکت‌های چوبی کهنه‌ای که دور تا دور اتاق چیده بودند جای می‌گرفتی. همان‌طور که تو شاهد تعلیم دیگر هنرجوها بودی، دیگران نیز نظاره‌گر تعلیم تو بودند. درس هر شاگرد که تمام می‌شد استاد با تازه‌واردها خوش‌وبشی می‌کرد و نفر بعد را به پشت ساز فرامی‌خواند. صدای یکنواخت پنکه‌ای که با دور پایین کار می‌کرد و گویا روزهای آخر عمرش را پشت سر می‌گذاشت با صدای ساز درآمیخته و سکوت مطلق کلاس را می‌شکست.

با آن‌همه زیبایی که یک‌جا جمع شده‌بود، عصبی‌ترین آدم‌ها نیز هنگام آموزش و نواختن آرامش را لمس می‌کردند.
چقدر دلم هنرستان موسیقی اصفهان را می‌خواهد... دوستش دارم... یادش خوش...

^{*جوب‌های بسیار بزرگ با عرض و عمق بیش از ۱ متر که تقریباً در تمام محله‌های قدیمی اصفهان دیده می‌شود (شاید دیگر باید گفت می‌شد).}

دوشنبه 27 خرداد1387

آرامش

2009-08-04T09:20:00.000-04:00

مرگ را عمیقاً دوست دارم چرا که مملو است از آرامش

دوشنبه 20 خرداد1387

سلطه‌ی فرهنگ فرنگی

2009-08-04T09:19:00.000-04:00

من نمی‌فهمم این چه صیغه‌ایست که وقتی با پیتزا دوغ سفارش می‌دهی مردم می‌خندند و با طعنه ذاعقه‌ی شما را به سخره می‌گیرند ولی نوشیدن پپسی با کباب کوبیده موضوعی کاملاً بدیهی به نظرشان می‌رسد. به نظر من همراه بودن یک نوشیدنی سنتی ایران با یک غذای فرنگی، دقیقاً به اندازه‌ی همراهی یک نوشیدنی فرنگی با یک غذای ناب ایرانی عجیب و نامأنوس است.

یکشنبه 22 اردیبهشت1387

خودم:

2009-08-04T09:18:00.000-04:00

بدم نمی‌آید زندگی خود را از دید خودم توصیف کنم:

رودی می‌بینم از سرچشمه‌ای نامعلوم که در همان ابتدای راهش به دشتی پهناور می‌رسد و خود را در دامان گسترده‌ی او رها می‌کند و گم می‌شود و در زمین تشنه‌اش فرو می‌رود و دم بر نمی‌آورد.

یکشنبه 22 اردیبهشت1387

که می‌فهمی...

2009-08-04T09:16:00.000-04:00

در این شب‌ها که گل از برگ و برگ از باد و ابر از خویش می‌ترسد
و پنهان می‌کند هر چشمه‌ای سرّ و سرودش را
در این آفاق ظلمانی
چنین بیدار و دریاوار
تویی تنها که می‌خوانی

در این شب‌ها که گل از برگ و برگ از باد و باد از ابر می‌ترسد
در این شب‌ها که هر آیینه با تصویر بیگانه‌ست
و پنهان می‌کند هر چشمه‌ای سرّ و سرودش را
چنین بیدار و دریاوار
تویی تنها که می‌خوانی

تویی تنها که می‌خوانی رثای قتل‌عام خون پامال تبار آن شهیدان را
تویی تنها که می‌فهمی
زبان و رمزِ آواز چو گور ناامیدان را

چنین بیدار و دریاوار
تویی تنها که می‌خوانی
که می‌فهمی...

«شفیعی کدکنی»
پ.ن.۱: از غر زدن بدم می‌آید ولی نمی‌توانم این را نگویم:

«آه، چقدر صدا!»

پ.ن.۲: واقعاً هیچ چیز به اندازه‌ی صداهای مزاحم نمی‌تواند مرا بیآزارد.

دوشنبه 26 فروردین1387

عجبا!!!

2009-08-03T20:13:00.001-04:00

امروز وقتی وبلاگم رو چک کردم متوجه شدم پست جدیدی دارم که خودم اصلاً به یاد ندارم چه زمانی نوشتمش!

دوشنبه 27 اسفند1386

تفکر

2009-08-03T20:12:00.002-04:00

در هر آن، هزاران پرونده بر میز کار ذهنم دارم و در واقع به هیچ یک رسیدگی^* نمی‌کنم...

^*فکرشنبه 25 اسفند1386

یکی دیگر از دو سه چیزی که در زندگی دوست دارم...

2009-08-03T20:12:00.001-04:00

دوستان این را حتماً download کنید. مطمئن باشید که پشیمان نمی‌شوید.

جمعه 17 اسفند1386